بی عنوان

در روزی از روزها

برآنم درختی شوم؛

در هیئت خود، هیبت آدمی

ایستاده و استوار

تا قوزک در خاک

خاکی خشک و باران ندیده

- دیریست که آسمان با این خاک قهر است-

بیریشه ولی

ریشهها سخت آزارم میدهند.

□

می خواهم در تمامی فصول میوه دهم

در بهارم از سینه، انبه

تابستان از کمرگاهم نارنج

در پاییز از کف دست، تمشک

و در زمستان از زانوانم سیب.

در هر بندم شکوفهی میوهها با اشارتی سر میزند

و با هر شکافی بر پوستم، انگبین میتراود.

□

اما

-نمی دانم چه رازیست-

هرچه تلاش میکنم

از سرم تنها بلوط جوانه میزند؛

در پاییزِ نم نمِ باران

محصلان، پس از زنگ آخر

از بند رسته، در راه خانه

بلوطهایم را

- به کینه و شوخی-

به یکدیگر رمی میکنند؛

گاهی نیز شبگردی تنها

برای نیم چاشتِ فردا

بلوطهایم را

-بلوطهایش را-

در جیب جاساز میکند.

به حسام امیری